با گذشت تقریبا سه سال از نوشتن مطلبی راجع به چاه جمکران در این وبلاگ، بالاخره یکی از متولیان مسجد به این مهم واکنش نشان داد و البته ای کاش این گونه نمی شد!
وقتی در گذشته ای نه چندان دور، محراب مسجد جمکران به محلی برای جمع آوری پول ونذورات تبدیل شده بود، با میدان داری یکی از مراجع تقلید؛ این موضوع تا حدودی برطرف شد؛ اما اکنون یک طلبه جوان پا در کفش بزرگان کرده و در زمینه موضوعی که هیچ تخصصی راجع بدان ندارد، اظهار فضل می نماید. صحبتی که مملو از تناقض در تاخر و تقدم کلام است. ابتدا از سپردن عریضه های درون چاه به نهرها سخن می گوید و در انتها حرف از خمیر شدن آنها می زند. چاه جمکران را به دلیل حس و حال معنوی حاصل از فضا ! بزرگنمایی می کند و بعد آن را فاقد موضوعیت می داند. با شیرین دانستن انتظار برای پاسخ نامه ها ! فرستندگان نامه ها را به نشانی غیر از نشانی گیرنده ارجاع می دهد و ....
در جواب ایشان باید گفت؛ مسجد جمکران یک مسجد مثل سایر مساجد خداست و استعانت از غلیان احساسات به منظور تبرئه سازی فرآیند وهم افکنی در عقاید و اساس دین با الهام گیری از این مسجد، پاسخ منطقی برای مواجهه با گسترش خرافات نیست. اکنون مسجد جمکران به یمن مدیریت ناصحیح و جهت گیری های غلط و البته با تحریک ناصواب عواطف میلیونها زایر به منبع بسیار بزرگ احساسات فروغلتیده و بانک حوائج ریز و درشت روا نشده تبدیل و در مقامی بسیار برجسته تر و بزرگتر از خود قرار داده شده است ! در حالی که مسجد سهله که قطعا مرکز حکومت امام زمان (عج) است، هیچگاه به این اندازه بزرگ نشده است.
پروپاگاندای جمکران با رها سازی طیف موعودگرایان جدید با محوریت بافت تندرو سیاسی حاکم در مسیر از پیش تعیین شده توسط حجتیه های سابق که تحت عنوان دروغین زودسازی فرآیند ظهور صورت گرفته است، پایه های حرکت اصیل انتظار را از محور و ثقل خویش تکان داده است و کیست که نداند عاقبت این حرکت؛ مبهم سازی پیرامون شخصیت والای حضرت ولی عصر (عج) و تخطئه فرهنگ انتظار نزد شیعیان است.